فراقش را تحملّی نیست

این وبلاگ از اوّلشم قرار نبود یه وبلاگ برای عموم باشه که من از درد جامعه و یا چیزهایی که بنظرم مهم میاد بنویسم چه میدونم از سیاستهای کثیف بنویسم یا سوء استفادههایی سیاسی زیر گوش مردم تهران. پس ز خواننده محترم انتظار خوندن نداریم و کلاً انتظار خواننده هم ندارم اینجا یه دور همی هست که واسه اینکه از فراقش را تحملّی نیست...

مثل اینکه آخرین روزهای دانشگاهی سال 95 قرار نیست به خاطره خوب تمام بشه در واقع میشه گفت 95 چیش خوب بوده که این یکیش خوب بوده باشه حالم ازش به هم میخوره بهتره هرچه زودتر بری گمشی.یکی از دانشجوهای استدم قراره به این زودی ها دفاع کنه و خب دلش خیلی از استاد پره و دیگه هیچ ترسی نداره و جلوی من تازه وا فراقش را تحملّی نیست...

راستش فکر میکرم این بار هم در آخرین پلّهها گند زدم و یه سقوط آزاد دیگه به نقطه اوّل شده بعدش دیدم ، نه خیر این سری موفّق شدم ولی خودم حالیم نبوده.به هر حال یه زمانی اینجا اعلام کرده بودم که این بار باید بشه کاری رو انجام بدمکه بعدش با یه تراژدی رو به رو شدم ولی به هر حال 40 روز مورد نظر هم گذشت امّا همونطور که حدس میزدم برام لطفی که باید داشته باشه رو نداره فقط فهمیدم یه کاری که همیشه نشدنی بود از پسش بر اومدم البته فکر کنم رمز موفّقیّت این بود که قبل از اینکه خودم فکرش کنم 40 روز گذشت و اگه زمان رو درست میدونستم احتمالاً متوسل به هر کاری میشدم که این سری هم موفّق نشم.وقتی اینجا اعلام کردم میام نتیجه کار رو نشون میدم قصدم بود این پوستر رو نشون بدم که هر روز مثل یه پازل بهش یه تصویر اضافه میکردم. ولی همونطور که حدس زده میشد انگیزهای واسش نموند و این پوستر که میخواستم چاپش کنم و توی اتاقم بزنم یه تابلوی غمانگیز نیمهکاره بیش نیست.هیچ هیچ هیچ نه انگیزه نه اشتیاق نه رویاپردازی میدونید؟ دوستانتون چه باشند چه نباشند چه بخواهید چه نخواهید چیزی رو توی شخصیّت شما به ی فراقش را تحملّی نیست...

مهم نیست توی ایران بازی کنی یا توی اسپانیا اگه عادت داشته باشند بهترین باشی و یه جایی نتونی انتظار بالا رو برآورده کنی مورد انتقاد قرار میگیری ، فشار مضاعف میشه و از پس این نگاههای نقادانه بر اومدن خیلی سخت میشه.وقتی که این روند طولانی بشه ، آدم انرژی قدیم رو نداره و بطور فرسایشی فقط رو به جلو حرکت میکنه و اوضاع بدتر میشه.به هر حال همچنان بازیکنهای سرسختی هستند که تسلیم نمیشند و سعی میکنند وضعیت رو جبران کنند ، کمتر خسته میشند و بیشتر تلاش میکنند. و منتظر فرصت میمونند تا دوباره برگردند. و بارها شاهد برگشت آنها و افتخار آفرینی از نوی آنها بودیم. و حقیقت هم همینه که هیچ کس آدم آهنی نیست و هرکس فراز و نشیبهای خود رو داره و به عنوان بازیکن زندگی خودمون باید بتونیم در مقابل این سختیهای بایستیم و کم نیاریم تا فرصت لازم پیش بیاد و ازش استفاده کنیم.و اینکه گاهی اون نگاه نقادانه خودمون از همه بدتر و بیشتره و باید خودمون به خودمون فرصت بدیم ؛ ایمان داشته باشیم به خودمون ، هدفمون و سرنوشتمون.======خب حالا که فوتبالی صحبت کردم برد دیروز استقلال رو هم تبریک میگم (البته که من فراقش را تحملّی نیست...

فراقش را تحملّی نیست...

بعد از کلی نوشتن و منتشر نکردن فکر کنم این یکی منتشر بشه.نمیدونم از کجا ذهنم به این آهنگ رسید ولی مهم نیست دنبال منطق نیستم که چه سلسله مراتبی از اتّفاقات من رو به این آهنگ رسوند فعلاً میخوام ازش لذّت ببرم و برام مهم نیست چقدر امروز الکی وقتم رو از دست دادم.ما کودکیمون با این انیمیشنها سپری شد و کلی مفاهیم ازشون یاد گرفتیم و حالا از آهنگهایی که معنیشون رو نمیدونستیم لذّت میبریم. یعنی یک دهه طلایی برای متولد شدن :)خوشحالم که خانوادهام در اون زمان فیلم دوست بودن و اینکه همچنان به انیمیشن علاقه دارند با این تفاوت که دیگه پدر از دوستش فیلم ویدیو نمیگیره بیاره خونه پخش کنه تا همگی لذّت ببریم.دیگه قانون کپی رایت رو با دو دستگاه ویدیو زیر پا نمیذاریم بلکه با چند کلیک ساده.(البته من نسبت به کپی رایت صدای دوبلهها حساسم (شاهکار کردم :-)) ))دیگه نیازی نیست برم خونه پسرخالهها که آپدیت بشم و عصر یخبندان یا شرک رو قبل از اینکه توی بازار پخش بشه و تلویزیون هزاران بار نشونش بده ببینم.الان اینطوری شده چند سال قبل از اینکه incredibles 2 بیاد مژدهاش رو به خانواده میدم البته نمیدونم فراقش را تحملّی نیست...